Abans de començar, per plan pausar las causas, vaquí una definicion de l’Input lingüistic : « part de la vida d’un subjècte que viu dins una lenga donada ».

Cada uman, segon lo sieu percors de vida, a doncas un o mai d’un input lingüistic. Se parlam d’un calandron, podèm dire qu’a al mens 2 inputs : un primièr en francés a l’ostal « I1 », e un segond en occitan a l’escòla « I2 ».

Aqueste Input es una donada matematica que se calcula fins a balhar de volums oraris e de % d’exposicion a una lenga cibla. Cossí la calcular ? (se pòt calcular per un enfant en particular o per una classa per exemple, aquí prendrem de nombres fictius)

  • ensajar de véser lo nombre d’oras desvelh, es a dire tirar a 24 oras lo temps de dormida e de sòm de la nuèch ex :24-15= 9
  • calcular lo temps de despèrtament sus l’annada : 365*(temps desvelh/jorn)= -365*9= 3285h
  • coma sabèm qu’una annada escolara compta 36 setmanas d’escòla, caduna facha de 24 oras d’ensenhament podèm calcular lo temps qu’un enfant passa, « normalament », a l’escòla : 36*24= 864 oras
  • « normalament » perque, segon una enquèsta menada per Aprene, l’assiduitat dels calandrons es de mai o mens 84%. Podèm tirar aquestes 16% d’abséncia per de resultas mai realistas : 864*0,84= 725,26 oras
  • Per anar mai luènh, se se parla pas la lenga occitana en recreança, cal tirar a 725,26 : Los temps de recreança (30min per jorn)* lo nombre de jorn d’escòla per an = 144* 0,5oras= 72 oras de recreança/an 725,26-72= 657,26 oras d’exposicion a la lenga occitana
  • se l’enfant fa la dormida, doblidar pas de tirar a 725,26 la resulta de : lo nombre d’oras de dormida/jorn* 144 (nombre de jorns d’una annada escolara)* 0,84

Aquí avèm un I2(occitan)= 657, 26 oras (se l’enfant fa pas la dormida, e passa sas recreanças en francés)

Per calcular l’I1 (francés)= temps desvelh – temps d’exposicion a la lenga occitana = 3285- 657,26 = 2627,74 oras

Input 1 en % : (657,26/ 3285)* 100= 20 %

Input 2 en % : (2627,74/ 3285)*100= 80%

Aqueste calcul permet lèu de s’avisar que lo banh occitan representa 20% del banh lingüistic del calandron fictiu, siá un cinquen. (Çaquelà, es mai o mens aquesta resulta que trapam quand fasèm lo calcul amb d’exemples de calandrons vertadièrs)

Çò que volèm totes es una bona aquisicion del parlar occitan per que se pòsca perlongar dins lo temps, mercés a la oras passadas en immersion. Alavetz, quand fasèm de calculs aital, esperam una comparason amb un ideal, un quicòm que volèm ajar. Sèm dins l’espera d’una mena de « confirmacion », per fin de ne saupre mai sus l’eficacitat del dispositiu, per poder utilizar las resultas per dire « aquí pòt foncionar, aquí pas brica, aquí segurament pas ». Levat que pel moment, aqueste resson cap a las resultas l’avèm pas … Quant de percentatges d’exposicion per un aprendissatge « capitat » ? 20% d’exposicion aquò basta o pas ? Pendent quant d’annadas aqueles 20% devon èsser meses en plaça pel mainatge ? Una perseguida al collègi Calandreta basta ? Lo sabèm pas, los lingüistas lo sabon pas. Caldriá doncas de cèrcas lingüisticas suplementàrias cap a aquestas donadas per que l’eficacitat de l’exposicion a l’occitan a Calandreta posca èsser confirmada o non, e per melhorar la nòstra coneissença del volum orari minimal esperat per téner plan la lenga. Mas cal doblidar pas que lo volum orari « necessari » va dependre de cada enfant, cadun es singular. E dependrà tanben de las condicions d’immersion (se l’ajuda mairala parla la lenga, lo personal d’animacion, lo nivèl de lenga del (de la) regent(a), se parla de longa o pas …) Aqueste nocion d’input, passant per de calculs, meritariá alavetz un aprigondiment de las coneissenças per que regents e lingüistas la pòscan espleitar plenament per fins de ne discutir amb los parents per exemple.

Pasmens, voliái far un ligam amb las resultas de l’enquèsta que menèrem : La plaça de la lenga occitana a l’ostal (disponibla dins l’onglet « Produccions de còla » de Shiula Floreta). Amb aqueste questionari nos mainèrem que pauc de parents la tenon plan a l’ora d’ara. Es a dire que pauc de parents l’utilizan sovent o de longa a l’ostal, amb lors mainatges. Nos podèm dire qu’una lenga parlada a l’ostal pels parents o rèires, fariá créisser lo volum orari d’exposicion a l’occitan. Veiriam e vesèm dins las familhas que la lenga es parlada, alara l’input 1 (francés) baissar al profièch de l’input 2 (occitan). Poiriam e podèm aital esperar un aprendissatge mai aprigondit de la lenga, de per lo nombre d’oras e la riquesa del vocabulari.

Vertat es que pendent aquesta annada d’A1 rescontrèri dos enfants de cicle 2 que banhan dins la lenga a l’ostal, e que la parlan fòrça plan.

Mas d’ aquesta passa, vivèm una inversion de la transmission. Son los mainatges (los qu’an l’enveja), qu’aprenon de mots e de frasòtas a lors parents. Quitament se n’i a segurament pas d’enriquiment de vocabulari e de prononciacion (manca de material possible a l’ostal), podèm benlèu apondre aquestes moments al calcul de l’input ? La lenga es parlada, utilizada, ausida e mai que mai conscientizada dins aquestes moments.

Per acabar amb un ensag d’agach sus un avenidor luenchenc : podèm imaginar un retorn a una immersion occitana a l’ostal quand los actuals calandrons o los calandrons d’ièr auràn de pichons ?

Cloe Garcia (amb l’ajuda del document « La nocion d’input » escrich per Felip Hammel )