Òm me demanda sovent çò qu’emplegam coma pedagogia a Calandreta. Es fosc pel mond. Me demandan çò qu’es diferent de l’educacion publica. E es pas totjorn aisit de la definir exactament per que siá pro clar e comprenable pel mond. Pren de temps per explicar… Pensi qu’es perque a un fum de facietas. Pedagogia activa ? Freinet ? Institucionala? Classa cooperativa ? Pedagogia de l’immersion ? La pedagogia Calandreta es talament rica qu’es malaisit de la definir lèu fach… e puèi sabi pas se o calriáen mai.

Bon lo primièr metòde utilizat es pasmens l’immersion linguistica que s’apuèja sus de recèrcas que pròvan qu’es plan per l’enfant qu’aprenga una segonda lenga lo mai d’ora possible. Li va permetre de far de connexions dins son cap e d’èsser mai d’aise dins l’aprendissatge d’autras lengas, notadament las lengas romanas. Segon d’estudis, lo fait d’èsser bilingüe fariá tanben de connexions dins lo cervèl de l’enfant que poiriá lo rendre mai enclin a las matematicas e a la musica.

Ieu disi totjorn al mond qu’a Calandreta botam en plaça una pedagogia qu’es activa per l’enfant, per que siá al centre de sos aprendissatges. La descobèrta per aprene per se, partent d’un constat simple : l’enfant es de meteissa natura que nosautres e quand aprenèm quicòm que nos agrada podèm far pròva d’una granda motivacion. La tòca serà pel regent de metre en plaça dins sa classa de mena de trapèlas a desir per permetre a l’enfant d’aprene per el.

Una pedagogia activa qu’es fondada sus de tecnicas Freinet mas tanben sus la pedagogia institucionala.

La pedagogia Calandreta repausa sus las tecnicas Freinet que s’apuèja sus la liura expression dels enfants a travèrs lo tèxte liure, lo dessenh liure e lo jornal. Tot lo trabalh de lectura e d’escritura s’articularà a l’entorn de produccions dels mainats.


La pedagogia institucionala, creada per Fernand Oury, s’inspira de la pedagogia Freinet mas se’n destaca per ne far son corrent pròpri. Fa dintrar d’institucions dins la classa per responsabilizar l’enfant e botar un cadre. La classa deven una «mini-societat» amb sas règlas, de mestièrs, sa moneda, son mercat. Mas tanben amb de moments de paraulas fòrça importants : lo conselh, lo qué de nòu ? lo cossí vas ? E de moments de partatge : presentacion de causas e de tèxtes.

La paraula es al centre de la pedagogia. L’enfant, en s’expriment, se desbarrassa dels problèmas del defòra e es alara disponible per se botar al trabalh. Cada enfant a sa paraula pròpria e lo dreit d’exprimir sos sentits pendent de moments dedicats.

Un autre punt important es lo fait que i aja pas de nòtas dins la classa, los enfants passan de cenchas de colors per dire de passar un nivèl, coma al judò. E aquò tira tot lo costat competitiu dels aprendissatges…

Bon vaquí, me vau arrestar aquí, perque quitament se ai ensajat de resumir la pedagogia Calandreta, es ja pro long…

Solanja Richez