La diglossia es un fenomèn lingüistic qu’opausa doas lengas dins un territòri meteis, una lenga domina l’autre.

Retrobam aquel fenomèn en França entre lo francés e las lengas dichs «los patoeses» coma l’occitan. A l’ora d’ara las lengas regionalas son pas en bona santat. Lo nombre de locutors natius es en diminucion critica. Foguèt pas totjorn lo cas . I aguèt de moments importants que menèron a la plaça qu’ocupa ara l’occitan.

Lo primièr moment es l’edicion de L’ordonnance de Villers-Cotterêts en 1539 qu’oficializa l’estatut del francés coma una lenga presada a l’escrich. En realitat aquel fenomèn comencèt qualques temps abans, observam una diminucion de las produccions escrihas en occitan a partir del sègle XVen.

Pendent mantun sègle l’occitan perdèt de son importància a l’escrich, mas la màger part de la populacion es analfabèta e contunha d’emplegar l’occitan coma lenga quotidiana.

Es a la Revolucion que lo nombre de locutors occitanofòns demesiguèt. La populacion se deviá unificar amb los revolucionaris e las lengas regionalas èran vistas coma de lengas contra la revolucion. I aguèt una bèla propaganda per mostrar al monde que lo francés èra la lenga de la revolucion.

Aprèp la Revolucion la plaça de l’occitan èra mespresada. La lenga occitana n’èra pas pus una, èra venguda un patoes e lo francés èra la lenga de la literatura e del saber. Observam uèi la diglossia a son apogèa.

Clara-Lina ZIMPFER